” શહેર ઝન્ખના……”

પોતાના શહેર કે દેશ થી દુર રહેનાર ને જ્યારે તેની યાદ આવે છે ત્યારે તેના શબ્દો ને કવિતા મા મે વાચા આપી છે…….

“ઝાન્ખુ કેટ્લુય હોય વાદળ વરસાદ ના બુન્દ ની આશ છે,
દૂર ભલે હોય શહેર થી મારા પણ યાદ ખુદ ની પાસ છે,

પહેલા વરસાદ મા કેવા ભીન્જાતા બધા સાથે ,
ભીની માટી ને સુન્ઘી ને કહેતા કેવી મીઠી સુવાસ છે ,

કઈક જોવ અહિ ને સઘળુ ત્યાનુ યાદ આવે,
ભુલી પણ કેમ શકુ એ , લીધેલા હવા મા એની સ્વાસ છે ,

થાય ઘણી વાર કે દોડી જવુ ફરિ એ રસ્તે,
અહી તો જિવતો દેહ પણ ખુદ “લાશ” છે …

– vivek

” વિદેશ મા રહેતા દેશ વાસીઓ માટે”

આપણા દેશ મા બહુ બધા યુવાન લોકો વિદેશ મા ભણવા જાય છે , ને ત્યાની દુનિયા જોઈ ને ત્યા જ રહેવા ના સપના જુવે છે, પણ પછિ તેને ત્યાનિ દુનિયા ની હકિકત ખબર પડે છે , ત્યારે તેને દર્દ થાય છે, ત્યા તેના પર થતા હુમલા, અપમાન થી તેને ખબર પડે છે કે મારુ વતન બહુ સારુ હતુ અને પછિ તે ફરિ મોકો શોધી અહિ આવાવા મથે છે……………

 

“ફરિ એ સાન્જ સામે નઝર દોડી ગઈ,

લાગ્યુ મારા જ વતન ની ધૂળ મને છોડી ગઈ,

 

ચાહી તી સ્વપ્ન મા જે જે રન્ગીન દુનિયા,

એ જ આભાસી દુનિયા મને રોળી ગઈ,

 

પડ્યો તો ખુશી ની લહેર મા મારા વતન મા ,

પણ ખોટિ લાલસા કાદવ મા મને બોળી ગઈ,

 

 નિકળી જવુ છે બસ હવે તો અહી થી એક વાર ,

સમજી લઈશુ કે સાચી વાત થોડી મોડી થઈ”

 

જાવ છુ ( on junagadh)

આ રસ્તાઓ પર બહુ કદમ મુક્યા પણ હવે જાવ છુ,
થોડી યાદો નઝર મા ભરી લઈ જાવ છુ,

એ પર્વત ની હારમાળા ને તળાવ ની મહેક,
કલ્પનાઓ પણ એને હવે મારી દઈ જાવ છુ,

ઝખમ પ્રેમ ના અહી જ મળ્યા તા પ્રસાદ મા,
એને હસતા મુખે સ્વીકારી સહી જાવ છુ,

એ દોસ્તી નો હાથ આન્ખ મારી બન્ધ કરે છે ,
છતા ખુલ્લી આન્ખે અહી થી રડતો જાવ છુ.

કોઈ અજનબી ને મળ્યો તો અહિ
ને ફરી ઉદાસી ની ગલીયો મા ચડ્યો તો અહિ,

ને છતા તે અજનબી ને
જિન્દગી ની મારી ખુશી દઈ જાવ છુ,

ફરી ફરી ને આ શહેર ને જોઈ લેવાનુ મન થાય છે,
મરી જાઉ તો લાશ પણ મારી અહિ જ લાવજો,
લો આ કફન પણ મુકતો જાવ છુ ……….