જબ કોલેજ કી કોઇ બાત હુઈ…

કોલેજ ખતમ કરી લીધા પછી ભાગ દોડ ભરી જિંદગી મા એક માણસ પોતાના હસતા ભુતકાળ ને યાદ કરે છે, ત્યારે તેની સ્મ્રુતી માં કોલેજ ના  યાદગાર અને romentic દ્ર્શ્ય ને ઉભુ કરતુ આ ગીત છે..

“જબ  કોલેજ  કી  કોઇ બાત હુઈ
મે સમજા કી, સુબહા મે ભી, અબ રાત હુઈ,

વો   જબ   જબ    આઈ    સામને
સબ કી હાલત, બુરી તરાહ, બરબાદ હુઈ

 

અબ જાન ઉસે હમ કેહને લગે થે

ઉસ્કે લિએ લાઈબ્રેરી કો, સેહને લગે થે

નજરે, શરારતી , હરબાર હુઈ

 

practical હો  યા,  કોઇ  ક્લાસ હો

હમારે લિયે વો, ઉસ્કે સીવા, બકવાસ હો

ફિર  ATKT  હાય રે !  હર સાલ હુઇ

 

વો Engaged  થી યા, single શરાબ થી

યે સોચ સોચ કે, હાલત હમારી ખરાબ થી

હમારી તબ, ખુદ સે હી, તકરાર હુઈ

 

અબ હુએ ખતમ વો દિન સુહાને

ઢુંઢતે રેહતે હે, પાને કો, નયે બહાને

ઔર એસે હી, કોલેજ હમારી , ખલાસ હુઈ”

મારી આંખો માં તારો અહેસાસ રહ્યો છે

સબંધ પર પૂર્ણ વિરામ ક્યારેય ના મુકી શકાય, એ સબંધ ની હર એક નીરાળી પળો,, તમારી સામે આવી ને ઉભી રહેજ,…અને વારંવાર એ માણસ નો અહેસાસ તમને પવન માંથી આવતી લહેર આપતી જ રહે, તમે એની સુગંધ નો અહેસાસ જરુર કરી શકશો….સાથે માણેલુ મ્યુઝિક પણ જો ક્યાંક સંભળાય જાય તો એ અમુલ્ય ક્ષણો ને વીચારી ને માણસ એકાંત શોધી થોડુ રડી પણ લે,…..અને હર દમ એક સવાલ મનમા થાયે રાખે…..એના જેવુ બીજુ કોઇ જ નથી…બસ એ અને માત્ર એ જ એક છે….એના વીના કંઈક અધૂરુ લાગે, કંઈક ખાલી ખાલી લાગે….જીવતો માણસ ખાલી જીવતો લાગે…

મારી આંખો માં તારો અહેસાસ રહ્યો છે,
સબંધ તારો મારો બહુ ખાસ રહ્યો છે…..

મારી જ હાર ની ઉજાણી કેમ હું કરુ,
જુઓ તો ખરા માણસ આ, લાશ રહ્યો છે…..

તારી જ યાદ માં હજુ ઘણો ડૂબ્યો રહુ છુ,
હાથ માં છે હાથ એવો ભાસ રહ્યો છે

રડવાનુ મન થાય તોયે કેમ રડી શકું ?
એ રેશમી રૂમાલ તારો પાસ રહ્યો છે,

તારા જેવો ચહેરો હવે ક્યાંય નથી મળતો,
તુ આવે ફરી એવો વિશ્વાસ રહ્યો છે

જીવતા જીવતા મર્યો છુ, મરતા મરતા જીવ્યો છુ,
ગઝલ માં તારી “વિ’વેક” હજુ શ્વાસ રહ્યો છે

कुछ हाल हे, कुछ यहां बेहाल हे – A Romentic Poem

कुछ    हाल  हे,  कुछ   यहां  बेहाल   हे

मेरा  तो   हर  हाल  में बस यहीं सवाल हे,

 

रोज उसकी  यादे क्यु  आए मुजे    तरसाने

अब ख्वाब भी तो लगे  हुए हे मुजे मुस्कुराने

हरतरफ  अब तो यहा उसी की ही जाल हे…… कुछ

 

हाथो  मे  हाथ  लेके हम  चलते रेहते  सावन में

धीरे धीरे पहोंच रहे थे महोब्बत के हम आंगन में

यकीन हे मुजे की ए दिल की ही कोइ चाल हे……कुछ .

 

होठो  पे होठ  रखदु तो  एसे  ही भीग जाएंगे

बादल  बीना मौसम के एसे ही गरज पाएंगे

खुद  से होती  अब यहां देखो मीठी बबाल हे….कुछ .

વરસે જો આ મોસમ મુજ પર, તો મન ભરી ને પીવી છે

 

વરસે જો આ મોસમ મુજ પર, તો મન ભરી ને પીવી છે,

સ્નેહના  આ સત્કાર માં એક ઓળખાણ નવી કેવી છે,……

ટીપે ટીપે નામ લખવુ છે આજે મારી પ્રિયતમા  નુ

પછી અનમોલ આ ભેટ -ભીની હાથ એને દેવી છે, ……

થશે તરબતર લાગણીઓ હવે, આ દીલ ભીંજાયા પછી

ફુટશે અંકુર નવા  પ્રીતીના – જે  આજ સુધી સેવી છે…..

નીકળી પડો હવે છોડી ઉદાસી આ પ્રક્રુતી ને ઝાંખવા

વેંચી દો શૂન્યતા હવે, આજે  સુંદરતા જ આ લેવી છે….

केसे ???

युं महेंगाई मे ए जिंदगी अब जिए केसे?

थोडी मुक्त थोडी उधार ए जिंदगी  लीए केसे?

 

बागो मे लगे नही अब तक आम,

और पेट्रोल का बढा चला हे दाम,

नशा भी ना हो वो मीक्स शराब अब पीए केसे ?

 

भ्रष्ट हुए हे लोग सारे, ईमान के नाम पे,

छोद दी हे ईज्जत सारी हर बदतर काम मे,

फटी हुई ए बेहाल इज्जत अब सीए केसे ?

 

मुन्नी- शीला के बीना पिक्चर अब चलती हे कहां ?

कदर करे कला की वो बस्ती अब बसती हे कहां ?

रिअल आर्ट ए दुप्लीकेट मार्केट मे अब  जीए केसे ?

 

फीर भी सब खुश हे और खुश ही रहेंगे,

हर दम लोग वो ही जिंदगी जिएंगे,

अच्छी सोच की आशा यहां अब कीए केसे?

 

Written By- विवेक टांक

મોકલ……..

ફોરમ ની વ્યથા ની થોડી કહાની મોકલ,
ફુલો માં રસ કેમ આવ્યો ?
એની  થોડી રવાની મોકલ,

અતર ને સૂંઘી ને લાગ્યુ કે ખુદા કમાલ છે,
હવે એની થોડી  જવાની મોકલ…

- વિવેક ટાંક

ખાલી ખાલી આ હાથ

ખાલી ખાલી આ હાથ ફરક્યા કરે છે,
ફરિ આવજો એવુ કહી એ મરક્યા કરે છે,

પકડુ છુ હાથ એનો જીન્દગી માટે,
ને એ તો રોજ હાથ માંથી સરક્યા કરે છે..

– Vivek Tank

બહુ સતાવ્યો,

દુનિયા થી તન્ગ આવી ગયા બાદ એક દિવસ મારુ મ્રુત્યુ થયુ, ત્યારે અન્તે પણ કેટલાક ક્રૂર,બેરહેમીમણસો એ મારી લાશ ને પણ ના છોડી ને પત્થર મારવા લગ્યા..ત્યારે મારા શબ્દો……….

જીવતો હતો ત્યારે બહુ સતાવ્યો,

એક વાર હસ્યો બાકી બહુ રડાવ્યો,

કોમળ હતુ હ્રદય મારુ પ્રેમ આપવા

તોયે ઝાલીમોએ મને પાગલ ગણાવ્યો,

જેને સહારો આપવા  જિવતો હતો જીન્દગી મારી બગાડી,

એ જ લોકો એ ખન્જર થી મારા મને જ મરાવ્યો,

શાન્ત છુ “વિવેક” આજે મૌત ને ભેટિ ને,

તોપણ લોકો એ લાશ પર મારી પત્થર નો વરસાદ કરાવ્યો

- vivek tank

ના નામે ….

હર તરફ છે ખુદા બંદગી ના નામે ,

 હું અને તુ છે જુદા સાદગી ના નામે,

 

ખુટે છે અંધકાર ચાંદની રાત માં ,

મૂકી દીધો સૂરજ આ તડકી ના નામે ,

 

લટકે છે માણસ રોજ લાગણી ની ડાળે,

પડ્યો વજ્રાઘાત એમાંય આંગળી ના નામે,

 

જોવા મથુ મુખ એનુ ને પાંપણ નીચી ઢળે,

સરકી જતી રાત આખી આંખડી ના નામે,

 

રહે તરબતર ઝંખના ઝાકળ ની ભીનાશ માં,

સળગી ઉઠી લો ચિતા તાપણી ના નામે

જોર ક્યાં છે ?

જીવ્યા કરુ રોજ એવુ જોર ક્યાં છે ?,

આ નામ હવે એટલુ મશહૂર ક્યાં છે ? ,

તેની ના પડી જ્યારથી ,

એ દિવસ થી જિંદગીના પાના બંધ થઈ ગયા ,

ફરી ઉઘડે કિતાબ આ એવુ જોર ક્યાં છે ????